كسي بيدار نيست و من تنهايي را

با چهره شكسته خود

پيوند داده ام

در بي اعتباري اين لحظه اي پوچ

شب را سياهي را فرياد مي كنم

ديگر كسي مرا كه سال هاست مرده ام در خويش

با فصل گل; با فصل عشق; با فصل آفتاب

آشتي نخواهد داد

كسي بيدار نيست و شهر به خواب رفته است

آدم ها

در سكوت مردگان

مرگ سپيده را پيغام مي دهند

آه; مي بينم; مي بينم

اين شهر;آن شهر زنده نيست

و من در زمستان برفي غمگين

خواب بهار مي بينم

با چهره شكسته ي خود

تصوير عشق را

به روي آب هاي كدر مرداب ميكشم!!

                                                                                           ( شهين حنانه)

سلام!!

هيچي ندارم از خودم بگم جز بلاتكليفي... سردرگمي... استرس... حس مرگ... فرار...!!