پرده توری برف

جلوی پنجره اویخته است

مرد با خاطره عشقی دور

مانده سرگرم در این روز زمستانی سرد

یادها میریزند

از سر شاخه ی اندیشه دور

برگهایی همه زرد

زن در ای سوی اتاق

مانده تنها با خویش

عشق او خاطره ای دور نیست

زیر چشم افسوس کنان می نگرد

بر لبش میگذرد:

((وه چه نزدیک و چه دوری از من))

مرد تنها در خویش

بی صدا می گرید

خیره در چشم خیالی که به او میخندد

می کشد اهی و به لب می بندد:

((وه چه دوری و چه نزدیک از من))

پرده نازک اشک

جلو پنجره چشم زن اویخته است...